Główczyce

Gmina Główczyce to gmina wiejska w województwie pomorskim, w powiecie słupskim.
W skład gminy wchodzi 26 sołectw: Będziechowo, Cecenowo, Ciemino, Choćmirówko, Dargoleza, Drzeżewo, Główczyce, Gorzysław, Górzyno, Izbica, Klęcino, Pobłocie, Podole Wielkie, Rumsko, Rzuszcze, Siodłonie, Skórzyno, Stowięcino, Szelewo, Szczypkowice, Warblino, Wolinia, Wykosowo, Wielka Wieś, Żelkowo, Żoruchowo

Gmina Główczyce jest największą gminą w powiecie słupskim, a szóstą pod względem wielkości w województwie pomorskim. Ponad 60% powierzchni gminy stanowią użytki rolne, a lasy to około 28 % terenu. Wytyczono turystyczne szlaki piesze, rowerowe i kajakowe, dogodne warunki do uprawiania wędkarstwa.

Miejscowość Główczyce odgrywała znaczącą rolę w historii dzisiejszej gminy i jej okolic. Powstanie i rozwój miejscowości wiążą się z założeniem najstarszej na Pomorzu Środkowym parafii w 1026 roku. Kościół odgrywał znaczącą rolę w kształtowaniu historii tych okolic, szczególnie ze względu na pielęgnowane tu tradycje językowe Kaszubów. Do Główczyc zdążały rzesze wiernych. Według niemieckich źródeł historycznych Główczyce były przez okoliczną ludność kaszubską utożsamiane z Jerozolimą. Od XV wieku Główczyce były siedzibą rodu Puttkammerów. Na wyniesieniu terenu sąsiadującym ze wzgórzem kościelnym została pobudowana siedziba rodu Puttkammerów. Obiekt ten wraz z parkiem stanowi jeden z najcenniejszych zabytków Główczyc. Dobrze prosperujące folwarki spowodowały rozwój Główczyc i wykształcanie się tu funkcji charakterystycznych dla ośrodka miejskiego. Przed wojną wieś przypominała małe miasteczko. Na jej terenie funkcjonowały oprócz wiejskich zakładów dwa hotele i mała fabryka maszyn rolniczych. Nie zniszczona podczas wojny miejscowość, zachowała do dziś ciekawą małomiejską zabudowę w centrum miejscowości, charakterystyczne kamienice i domy z przełomu XIX i XX wieku. Wieś o układzie ruralistycznym wielodrożnicowym, położona jest nad Strumykiem Główczyckim. W układzie wsi dominują dwa wzniesienia. Na jednym zlokalizowany jest zespół pałacowo - parkowy, na drugim założenie kościelne. Kościół z 1891 r., kaplica z 1869 r. oraz kaplica cmentarna i plebania z początku XIX w. stanowią obiekty wpisane do rejestru Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Do najcenniejszych elementów dziedzictwa kulturowego należą również pałac i założenie parkowe z początku XIX w. W krajobrazie Główczyc istotną rolę odgrywa zachowana zabudowa z końca XIX i początku XX wieku.

Będąc w Główczycach warto zobaczyć:
- Słowiński Park Narodowy z jeziorem Łebsko,
- Rezerwaty ornitologiczne Bagna Izbickiem, Torfowiska Pobłockie,
- kościół z 1867-1868 roku oraz klasycystyczno-eklektyczny pałac z XVII-XIX wieku, z parkiem o powierzchni około 6 ha z końca XVII wieku w Cecenowie,
- kościół z XV wieku, przebudowany w XVIII wieku z wieżą kościelną gotycko-renesansowo-barokową we wsi Stowięcino,
- klasycystyczny pałac z 1833 roku z parkiem leśnym o powierzchni około 4 ha w Żoruchowie,
- kościół i park podworski z drugiej połowy XIX w. o powierzchni około 12 ha ze stawem w Żelkowie.

Serwis Internetowy Gminy Główczyce
http://www.glowczyce.dt.pl